Waarom lijken al die nieuwe apps op elkaar?

Apps die met AI-gereedschap in elkaar zijn gezet lijken op elkaar doordat ze uit dezelfde standaardonderdelen komen: dezelfde afgeronde kaarten, dezelfde paarse verlopen, dezelfde iconenset. Je voorkomt het door het ontwerp niet aan het gereedschap over te laten en te beginnen bij typografie, kleur en ritme.

Er is de laatste jaren een uiterlijk ontstaan dat je overal terugziet. Zachte schaduwen onder gestapelde kaartjes. Een verloop van paars naar blauw. Iconen met een lijndikte van twee pixels. Knoppen met veel te veel afronding. En teksten die net iets te enthousiast zijn: “Laten we beginnen!” met een uitroepteken.

Gebruikers kunnen dat niet benoemen, maar ze herkennen het wel. Het leest als goedkoop, en daarmee als onbetrouwbaar. Zeker vervelend als je app juist over geld, gezondheid of zakelijke gegevens gaat.

Waar het vandaan komt

Elk stuk gereedschap heeft standaardinstellingen, en die zijn er om snel iets te laten werken. Vraag je een AI-assistent om een scherm, dan krijg je de meest waarschijnlijke oplossing. Dat is per definitie het gemiddelde van alles wat er al bestaat.

Voor de werking is dat prima. Een lijst is een lijst. Maar voor het gezicht van je app is het gemiddelde precies wat je niet wilt, want je merk zit in het afwijkende.

De vier plekken waar je het verschil maakt

Typografie. Verreweg het grootste effect voor de minste moeite. De meeste standaardontwerpen gebruiken hetzelfde systeemlettertype in dezelfde drie groottes. Eén eigen letter voor de koppen, met bewust gekozen regelafstanden, verandert het hele gevoel. Bij onze eigen app 66 Days is de kop in een serif gezet — dat alleen al haalt hem uit de rij.

Kleur. Niet één merkkleur op de knoppen plakken en de rest grijs laten, maar een echt palet: een grondtoon, twee of drie steunkleuren en één accent dat je spaarzaam inzet. En laat het verloop weg. Verlopen zijn de snelste manier om er generiek uit te zien.

Ritme. De afstanden tussen elementen bepalen of iets rustig of gehaast aanvoelt. Standaardontwerpen zetten overal dezelfde marge, meestal 16 pixels. Bewust variëren — veel lucht rond het belangrijkste, minder rond bij elkaar horende dingen — maakt een scherm meteen volwassener.

Beweging. Wat er gebeurt als je iets aanraakt. De standaardanimaties zijn overal hetzelfde. Eén eigen, kleine beweging op de handeling die mensen het vaakst doen, is genoeg om een app herkenbaar te maken.

Waar AI juist wél goed in is

Dit is geen pleidooi tegen AI in app-ontwikkeling. Wij gebruiken het zelf dagelijks en het scheelt ons flink tijd — bij het bouwen, niet bij het ontwerpen.

Het is uitstekend in het schrijven van de code onder een scherm dat je al hebt bedacht. In het opsporen van fouten. In het omzetten van een ontwerp naar werkende onderdelen. In het afhandelen van al die randgevallen waar je zelf niet aan denkt. Dat is echt werk, en het is precies wat een project van drie maanden naar zes weken brengt.

Waar het niet goed in is: bepalen hoe iets moet voelen. Dat vraagt een keuze, en een model kiest per definitie het gemiddelde.

Hoe je het herkent in een portfolio

Kijk je naar bureaus, doe dan deze test. Leg drie apps van hetzelfde bureau naast elkaar. Zien ze eruit als drie apps van drie verschillende merken, of als drie versies van dezelfde app met een ander logo? In dat tweede geval krijg jij ook die app.

Kijk daarna naar de letters. Systeemlettertype in alle drie? Dan is er aan het ontwerp weinig tijd besteed.

Meer lezen? Bekijk hoe we onze eigen app hebben vormgegeven of lees hoe zes weken eruitzien van idee tot store.